یه مدتیه که خیلی به یادتم

شاید خودت بهتر بدونی

ولی تو حکمت کارات موندم.

می دونی قبلا اگه یه اتفاق این طوری می افتاد

خیلی غر می زدم

اما مرسی که بهم صبر دادی.

این حرفو همه شنیدن وتا حالا بهش ایمان نداشتم اما الان دارم :

                                   " خدایا راضیم به رضای تو. "

                                                                             "یه مدت نمیام."

بی حاصل آلوده شوید و نه بگذارید که بعضی لحظات تاسف بار

 که برای هر ملتی پیش می آید شما را به یاس و نا امیدی بکشاند.

در آرامش حاکم بر آزمایشگاه ها و کتابخانه هایتان زندگی کنید .

نخست از خود بپرسید برای یادگیری و خود آموزی چه کرده ام ؟

سپس همچنان که پیش می روید بپرسید من برای کشورم چه کردم؟

و این پرسش را آن قدر ادامه دهید تا به این احساس شادی بخش

 و هیجان انگیز برسید که شاید سهم کوچکی در پیشرفت و

اعتلای بشریت داشته اید اما هر پاداشی که زندگی به تلاشهایمان

بدهد یا ندهد!

هنگامی که به پایان تلاشهایمان نزدیک میشویم

 هر کداممان باید حق آن را داشته باشیم

که با صدای بلند بگوییم :

                                       "من آنچه در توان داشته ام انجام داده ام. "

                                                                                                       "لویی پاستور"